امام علی( علیه السلام):
الدّنيا بالأمل.
دنيا به اميد گذرد، يعنى سراسر آن اميد است و هر چند آدمى مكاره و آلام آنرا مىبيند باميد اين كه شايد بعد از اين چنين نباشد تسلّى می شود تا وقتى كه وقت سرآيد ظاهر مى شود كه بغير اميد چيزى نبوده، پس هر كه را اندك عقلى باشد فريفته آن نشود و دل به آن نبندد و داند كه غرض از نزول بآن و عبور از آن نيست مگر تحصيل زاد و توشه از براى منزل اقامت و سراى پايدار، پس هر كه را اين معنى ميسّر شود زهى نيك بختى و سعادت، و هر كه از آن محروم ماند بسى حسرت و ندامت.
غرر الحکم 235
